Home > कविता

कर्ण तिम्रो मङ्गल मृत्युमा

महेश प्रधान, दार्जीलिङ। जीवन अनित्य छ, क्षणभङ्गुर छ,दार्शनिक जस्ता यी कुराहरूअनुभवसित पटक्कै मेल नखानेतर आत्मीय जनको मृत्युलेभरङ्ग पार्छ घरि घरिभने नि भरै नै बिर्सनेछन्तिम्रो चाउरिएको अनुहारखिस्स परेको मुस्कान पनि तर मध्ये दिनको चर्को घाममाखोज्दै आउँछ दगुरेर र उभिन्छपसिना पुछ्दै बस्छ, थकाई मार्छतिमीले स्याहारेर झाँगिएको रूख मुन्तिरबर्खा झरीमा चर्किएको भूमिलैजाला कि पैरोले भनिकनसधैँ ओताइ रहन्थ्यौ पानी सिसाछाँदेगाठो हालिरहन्थ्यौ बलियो गरीतब नेसासले सास फेर्थ्योजातीय अस्मिताका कविताहरू भएरवीरताका कथा भएर तर तिमीले सास फेरेको कहिल्यै देखिनँजिउँदा छन् कि छैनन हँ भनेरघच्घच्याउन पनि खोज्थे शठहरूधेरैलाई थाहै थिएन यो पनितिमी सास होइन नेसास फेर्दथ्यौतिमी नेसास फेरिरहेछौ अझ पनितर तिम्रो देह वरिपरि धूप जलिरहेछहेर हेर बादल पनि त फाटिरहेछआज

Read More

कविता : यसो भनिदिनु पृथिवीलाई!

बिरेन्द्र अब्जस जब लखतरान् भएर पृथिवीभोली बिहान-आईपुग्छ तिम्रो चीसो आँगनमाओस्सिएको घामको तातो लिएरएकछिन् बिसाउँन दिनु उसलाईखोसेलाको पिरामा।बिचरी!रिङ्गटा लागिरहेको हुन्छ पृथिबीलाईदिनु एक बटुको तातो नूनको चिया।माँगिराख्नु अनि उसलाईलालकिल्लाको अलिकति भाषणअनि नभुल्नु माँग्नु कसै गरेरछ्यालिस सालमै माईला बाजेलेबिधानपालिकामा भिरेको-खुकुरीको रातो खिया। सोध्नु तिमीले त्यो सोझि पृथिबीलाईजापानमा ब्यालिस सालमैहराएको तिम्रो बाजेको-कहाँ छ चिहान?यो पनि सोध्नु तिमीलेअडिबहादुरको हस्ताक्षरले धोई सक्यो के मुखसंबिधानको अँध्यारो धाराहरुमा त्यहाँ?कि! कानुनको कालो बादल मड़ारिरहेकोमुसलधारे आकाशमा भिजेरठम्याउँनै नसक्ने भईसक्योयहाँ त हरेक बिहान। सोध्नु तिमीले र भन्नु पनि बेस्सरीत्यो घोसि पृथिबीलाई-रामसिंह ठकुरीको भ्वाइलिनमाहाम्रो बलिदानको धून किन बज्दैनहाम्रो नाबालिग नानीहरुईन्द्रेणी-साबित्रीको छातीको आलो खूनतिरंगा किन देखिंदैन! अब फर्कने बेलामा पृथिबीलाई-दिई पठाउँनु अलिकति कोशेलीबिश्व प्रसिद्धतिम्रो हातले बनाएको भसरंगे

Read More

कविता : पिरती

अल्बिना थामी सुब्बा, दार्जिलिङ्ग खोटो यो भाग्य संयम मेरो हाँसोको पात्र भोयो माया तोडी नजाउ प्रिये आँखामा आँशु भो हर्षको मीठो खित्का छोडी यो मन हाँसेकोसमीप तिमी नदेख्दा प्रिये यो आँशु चुहेको दैवको लेखा भावीको रेखा यो जुनि काटौँलामाया यो हाम्रो अमर रहे फेरि नि भेटौँला निष्ठुरी छुरा प्रहार गरी बाटो नै बिरायोआँउछौ भनि कुरेको मैले नयन रसायो मायाको वाचा मीठो छ भनि देखायौ संसारझुठको पुल थिएछ साँच्चै भाँचियो टुटेर यो आशा मेरो मरेर गयो फर्केर आएनटुटेको मुटु सिउन खोजेँ सियो नै पाएन जन्मौँ जन्म कसम तिम्रो म सित गरेकोभुलेछौ आज बिरानो बनी वाचा नि दिएको पिरती बनि चढेको मात बेहाल भएछ।सुन्यता यहाँ मीठो भो प्रिये आशा नि

Read More

कविता : सपनामा ग्रहण लागेपछि

मञ्जिल थाम्देनसिंगला चियाबारीदार्जिलिङ रहरहरुको फूल फुलाएरसुन्दर फूलबारी निर्माण गर्नेचाहनामा रोपेको थिएँ केही फूलहरु,सोंचे जस्तै कोपिलाहरुडाली डाली चढेरवैंश फुलाउनअातुर बन्दै थिए,मेरो मनभरि अानन्दका छालहरु उठदै थियो उहीँ बेला,एकहुल असिनाका दानाहरुमच्चिएर वर्षीदियो फूलबारीभरिअनि,वैंशको पखेटा फिंजाउन नपाईमुस्कानमा लाली चढाउँन नपाईझारिदियो लथालिङ्गैबनाईदियो भत्ताभुङ्गैमेरो एक मुठ्ठी रहरहरुको सपनाफुलबारी भरी छत्ताछुल्लै। त्यो निरंकुश बनेको बादलहरुमेरो चाहनाको हत्या गर्नकति तम्सिएर असिना पठाएछन्मेरो अानन्दका छालहरु छात्तीभित्रै दबाउनकति कालो बनी गर्जेछन्। सँधै चाँदनी घुँघट अोडेरथुम्का थुम्काको जाल बिछ्याउनेऐ पापी बादलहरु…….!बधाई छ तिमीहरुलाईऐ मेरो रहरहरुको हत्यारा हो…फेरि बसाउनेछु थुप्रै रहरहरुको फुलबारीहरुअनि,वैंश नचाँएर तिमीलाई देखाउँनेछुडाली डाली नाँचेर तिमीलाई गिज्याउनेछुबसन्तमा तिमी विवश झुन्डिरहेको बेला।

Read More

कविता : म भित्र तिमी देख्छु

प्रितम रायाकालेबुङ जबरंगीचंगी पुतलीहरु नाँचिरहेको बगैँचा हेर्छुजबतिमी अाउँछौ भनेर एकटक हेरिरहेको भञ्ज्याङ अनि डाँडाहरु देख्छुतब म मभित्र तिमी नै देख्छु जब घामको किरणलेमलाई स्पर्श गर्छजबन्यानोपन भर्छ मेर‍‍‍ो अाँगनमा जब बर्षाले मेरो शरीर भिज्छजबउम्रिन्छ किसानको पसिनामा सुनको बालीतबजब अाँगानको डिलमा उभिएकोरातो गुलाबलाई हर्छुजब घामको ताप र पानीको प्यासले तडपिएको बोटलाई देख्छुतब म मभित्र तिमी देख्छु जबम फुल्न खोज्छु ,फक्रिन खोज्छु ,मेरो भावनाहरुलाईक्षितिजले सुनौलो प्रभात छर्दैतिम्रो नाममा स्वतन्त्रता लेख्न खोज्छुतब म मभित्र तिमी देख्छु जबजूनकिरीको बत्तीमा ,तिमी खोज्छु पाउँछु तिमी जस्तो उज्यालोहरुजबबाडुलीले सताउँछनिस्तब्ध त्यो रातमा पनितब म मभित्र तिमी देख्छु

Read More

कविता : अन्तराल

सरोजनी देवानखरसाङ्ग, पश्चिम बंगाल छोराको निम्ति आँखाभरि सजाएको सपनाहरुबाबुले कहिले देखाएनन् छोरालाई,बरु, आफ्नै मनको घड़ेरीमा थाक-थाकबनाईरहयो सपनाको महलहरु! छोरा रहरहरु मनभरि बोक्थ्योसपना आँखाभरि देख्थ्योबाबुलाई भन्न घाँटीसम्म ल्याउथ्योतर बोली कहिले फुटेनएउटै धुरीमा दुई किनार भई बग्यो बाबु-छोरा! हिजआज बाबु ख्वोई-ख्वोई खोक्दैबिडी सरररर तानेर सिलिङ्ग ताकिरहन्छ,अनि छोरा, अधुरा आफ्ना रहरहरुआफ्नो छोरामा पुर्याउने रहरहरुमाहिँडिरहन्छ हिँडिरहन्छ।। आमा आफ्नु रुप छोरीमा खोज्छेचलचित्र नायिका बन्न नसकेको व्यथाहरुमनभरिका उकुसमुकुस विच छोरीलाई सुनाउँछे," तिमी बन ल नानु, म मेरो सपना तिमीमा पुरा गर्न चाहन्छु"भनि रहन्छे छोरीलाई...!" लु आमा पनि के भा'को!"हाँस्दै भाग्छे छोरी जहिले नि!!

Read More

कविता : हिर्दोक नेता

        हर्कु तामाङबीरपाडा - डुवर्सकलम माग्यो हिर्दोक नेतालेर भर्यो मनबहादुरको खल्तिबाट थुतेरइन्दिरा अावासको फारम,कमेज तान्यो बेस्सरी मनेकोकानमा कानेखुसी गर्नलाईअनि भन्यो हिर्दोक नेताले,२०% चैं मेरो नि ल.. गाउँ उसले सकेको छधुजा धुजा बनाएको छअावास मंत्रालयको कर्तव्य निभाएरथुप्रै अावास मन्जुरी गराएपछिचुल्हामा निकै अगुल्ठा जोडेको छ । लाजपचेको हिर्दोक नेताफेरि गाउँ - गाउँ पसेको छजनताको चुल्हा निभाएर तिनलेअाफ्नै निभेको चुल्हा जलाउनदाँत किटेर अघि बढेको छ । पासबुक कोट्याउँछ हिर्दोक नेतालेगाउँकी निर्धो अन्तरी काकीकोएमजिएनअारइजिएसको कबुल भएपछिसोझी काकीलाई ब्याङ्क पठाउँछअनि घरमा डिस्को बजाउँछसंसार चलेको छ हिर्दोक नेताको तर हेर तगाउँ किन ठाउँको ठाउँमै छ ?यता उचाल्छ उसले फेरि उता उचाल्छछिमेकी - छिमेकीमा अागो लाउँछअनि पर बसेर खुब रमिते बन्छसत्ताको

Read More

कविता : अस्तित्व

ग्रेसी थुलुङ्गमिरिक, पश्चिम बंगालहाल ईजरायल मैले तिम्रो निम्तिथुप्रै कुराहरू गर्न सकिनँजस्तो कि,तिमी दिनभरि भाषण फुकेरसाॅंझमा स्वाट्ट घरभित्र पस्दातिम्रो स्वागतमाअनुपस्थित मेरो ओठको मुस्कान! तिमी थाकेको बेलातातो चिया बनेररित्तो कपमाभरिन नसकेका मेरो आत्मियतातर प्रिय….बिर्सिएको बेला तिमिलेफेरि एकपल्ट मजाले सम्झनुजस्तो कि,संघर्षको घामले तिमीलाई पोलेको बेलामैले कस्तरी आफ्नै छालाको छाता बनाएरछाँया दिएको थिएँ! तिमीलाई उचाइसॅंग डर लाग्थ्योमैले आफ्नो शिर टेकाइदिएँर, उकालियौ निक्कै माथि,तर कसरी बिर्सन सक्यौ!हरबखत तिम्रै नामको पछि- पछि कुदिरहनेमेरो गुमनाम अस्तित्वको सम्झना? तिमीले कस्तरी भन्न सक्छौ?जिन्दगीको युद्ध तिमी एक्लैले लड्यौ! यहुदीहरूको यो देशमाजब घाम रातसॅंग प्रेमालापमा पुग्छर, हराउदै-हराउदै जान्छपारी कतै लेबनानको क्षितिजतिर,ठिक यहिँ बेलामेरो मानसपटलमा ओहोर दोहोर गरिरहन्छआगनको कुनामा एक छत्र शासन गरेरउभिएको बुडो चाॅंपको रूख,तन्नेरी हावासॅंग

Read More

कविता : म रक्सी पिउँदैछु

राज परियारहतुवागढी-१ भोजपुरहाल काठमाडौ हजारमा थोरै मान्छेले मात्रपिउदैनन् रे सराबबुझ्दैछु आजकलपिउनुमा केही रहेनछ उतिसारो खराबत्यसैले अबम रक्सी पिउँदैछु । नपिउनुको जुन अर्थ थियो मैले बुझेकोनपिउनुको जुन अपेक्षा थियोमैले सोँच्ने गरेकोअर्थ बुझीसकियो धेरथोरअपेक्षा पुरा भयोचाहे पातलो होस् वा घनघोरत्यसैले अबम रक्सी पिउँदैछु । आफु नपिउने भएरपिउनेलाई खुब घृणा गरियोतर पिउनेले स्वर्गीय आनन्द लिइरह्योचाहे पिओस् एक ट्वाक वा हुने गरी अजिर्णनपिउने म मनमनै रमाईरहेँदंग थिएँ म नपिउने भएरतर भुल गरेछुबन्दै आदर्शमा जिर्णत्यसैले अबम रक्सी पिउँदैछु । पिउनु, रमाउनु, भुल्नु, सम्झनु, अनि हास्नुपिएर जिन्दगी लठ्ठ भएरत्यो पो बाँच्नु हो जिन्दगीजिन्दगीले नपिउनुकोगर्व थाहा पाइसक्योपिउनेले पिउनुको स्वादलाखौ अर्व पाइसक्योत्यसैले अबम रक्सी पिउँदैछु । फूर्ती लाउनु छैन अबरक्सी नखाने भनेरगौरव मान्नु

Read More

कविता : सर्वोच्च होड

राजन तामाङ्ग, खर्साङ् आनन्दमा थियो सन्सार,जहाँ शान्त वातावरण थियो !धन कुबेर अधिष्ठाता देवता !आफु महा शक्तिशाली बन्ने होडमाहोमिदियौ मृत्युमा लाखौंआफ्नै प्रतिरूपहरूलाईजहाँ बुद्धको शिक्षा एवम् मार्गदर्शन शिर्योधारत् छन्एवम् पूर्ण जिवित छन् ।हे महा पुरूष, किन बुझ्दैनौ धर्म-अधर्म ?आफ्नो दुखाई अनि पिडा सबैको एकै हुन्किन बुझ्दैनौ ?आमाको गर्भबाट नाङ्गो आएँ,एकदिन नाङ्गै जानु छ, किन बुझ्दैनौ ?हे महा पुरूष, यहाँ कोही अजम्बरी छैनन्,सबैले समय-मिती लिएर नै आएका छन् !आज विश्व रोईरहेछन् !आफ्नो सन्तान गुमाएकोमा विलाप गरिरहेछन् ।लाग्नेछ एकदिन तिमीलाई आँशुको श्राप,भोग्ने छौ तिमीले चालेको कदमबाट ।नष्ट हुनेछ एकदिन तिम्रो धन ढुकुटीसन्सारमा छताछुल्ल बन्ने छौ एकदिन !तब तिम्रो पार्थिव शरीरमा काँध

Read More