Home > कविता

कविता : साधारण मान्छे

✍️पराजित पोमु एउटा साधारण मान्छे जस्तो की सामान्य मान्छेले खानु, लाऊनु, हाँस्नु, खेल्नु इत्यादि गरे जस्तै दैनिक कामक्रिया गर्छ त्यस्तै- एक साधारण मान्छे हुँ म हजुर त यो सहरकै नामुद मान्छे हजुर त यो सहरकै असल मान्छे तर हजुर जस्तै भेषधारी भएको हजुर जस्तै नामधारी भएको कसले गरि रहेछ हजुरकै बदनाम? एक साधारण मान्छे म, साधारण सोंँच्छु साधारण बुझ्छु साधारण जिज्ञासा राखि बसेँ- यो सहरको बिच भागबाट कसले बजाई रहेको छ-बिभक्त बाँसुरी? कसले भुटी रहेछ-बुद्धको गिदी जिब्रो ? कसले खेली रहेछ-स्वयम्भुको दुई आँखाको गुच्चा? कसले मच्याई रहेछ-गाऊंँको कुनामा आत- कोलाहल? कसले छोडि रहेछ-खुल्लामञ्चदेेेखि चोक र रोड सबै

Read More

भ्यालेन्टाईन

ग्रेसी थुलुङ्ग कुनैदिन तिम्रो हत्केलाको रातो गुलाबअघि अपराधी जस्तै बनेर यो रातो मुटुले आत्मसमर्पण गरेको थियो। अनि त्यसपछि हामीले गाएका थियौँ स्वीस कटेजको चिसो मौसमलाई अट्टेरी गर्दै-गर्दै गुलाम अलीका प्रेमिल गजलहरू गोपालका मन पर्ने गितहरू। मेरो साथीहरूलाई तिम्रो ठूल्ठूलो आँखाहरू संग सँधै डर लाग्थ्यो तर, उनीहरूलाई थाहा थिएन उनीहरूलाई भयानाक लाग्ने ती आँखाहरूमै म जिन्दगीका सम्भावनाहरू खोजिरहन्थे। विडम्बनाको रूखबाट समयका पातहरू खस्न थाले अचेल मलाई गुलजारको मरासिम डायरी खूब मनपर्छ तिम्रो पृष्ठभूमिमा आतिफ,अरिजितहरुका आगमन भइसकेका छन्। ओ मिस्टर भ्यालेनटाइन….. भर्खरै प्रणय दिवसको अत्यास लाग्दाे भुकम्पले मुटुको एउटा पर्खाल धराशायी बनाइराखेको छ सिह्रानी छेउ बज्दैछ गुलजारको मरासिम डायरी “वक्त रहेता नही कही टिककर इस की आदत भी आदमीसी है”। मिरिक, दार्जिलिङ्ग हाल : ईजरायल

Read More

कविता : संगित

दीप एकल आमाको प्रसव चित्कारमा नव आगन्तुक पाहुनाको रुवाईले आलाप भरिरहेछ, लाग्छ संगितसँगको नाता गहिरो छ। संगीत स्तनपान गरिरहेको बालखाको ओठबाट निस्किरहेछ, भर्खर बामे सर्न सिक्दै गर्दा लडदै उठ्दै गरेका पैतालाहरु र जमिनको घर्षणबाट निस्किरहेछ। आमा भन्न जान्दै गरेको तोते आवाज, अल्लिपछि बाको काँधमा चढ्न लालायित कलिलो मुस्कान, नयाँ सानो साइकलमा चढ्दा सुनिएको चर्को हाँसो, बिद्यालयको पहिलो दिनमा भेटिने अनौठो सन्नाटा, लुकामारी खेल्दा गन्ती सँगसँगै निस्किएको आनन्द, गाउँको खोलामा पौडिँदा हातको खियाइले पानीको बहाबमा सृजित तरंग, टाढैबाट सुनिने बरफ बेच्ने "भैया" को साइकलको घण्टि! सोँच्नुस त एकपटक आखिर कहाँ छैन संगीत? कलेज धाउँदा सदरमुकामसम्म ओहोरदोहोर गर्ने बसको हर्न, कलेजको पहिलो दिन उनलाई देख्दा, हृदयमा

Read More

उपस्थिती-अनुपस्थिती

✍️पराजित पोमु म- उपस्थिती मृत्यु- अनुपस्थिती म, मान्छे, चेतना-उपस्थिती म - चेतना हो चेतना सपना हुन् सपना उद्धेश्य हुन् उद्धेश्य बाटो र गन्तव्य हुन् । म बाटोमा हिँडी रहेको छु म सपनासंग पदचापमा हिँडी रहेको छु उपस्थितीमा हिँडी रहेको छु । मृत्यु, निर्वाण- अनुपस्थिती अनुपस्थिती निर्वाण हो, मेरो निर्वाणमा मसंग जोडिएका सपनाहरू मर्छन् मसंग जोडिएका उद्देश्यहरू मर्छन् मसंग जोडिएका बाटोहरू मर्छन् मसंग जोडिएका गन्तव्यहरू मर्छन् मसंग जोडिएका तिम्रो सपनाहरू मर्छन् चाहान्न - मेरो निर्वाणमा हजारौँ सपनाहरु मरुन् सपनाको बाटो हुदै हुदै...तिमीसम्म आएको हुँ, ओ प्रिय मान्छे ! भन अब तिमी- मेरो उपस्थिती मन पर्छ, मेरो अनुपस्थिती मन पर्छ ! म- उपस्थिती मृत्यु- अनुपस्थिती । (दक्षिण कोरियामा बसि साहित्य सृजनामा सकृय कवि पोमु इतर आवाज साहित्य समाज दक्षिण कोरियाको प्रमुख हुनुहुन्छ।)

Read More

जवाफ चाहिदैन

✍️यकिना अगाध जब चल्छ सितलहर गरीबीले झुत्रिएको झुपडीमा न्यानोको लागि गुइठाको आगोमा गुडुल्किएको बुढापाकाको नाङ्गो आङ हेर्दै शासकहरुको आलिशान महल बुढापाका माघलाई भन्दै खुच्चिङको सुसेली सुसेल्छ र आफू महंगो पलङको मुलायम डस्नाको न्यायो सिरकमा घुस्छ । जब देख्छ फेरि तरुनी तन्नेरीको लर्कन आफ्ना प्रियजनलाई झैं अभावलाई पनि हासी हासी आलिंगन गरिरहेको बलिया बाङगा बाघलाई भन्दै इष्र्याको बाँसुरी बजाउछ र आफू सैनिकको पहरामा सुरक्षित सुत्छ । चिसो कटेरोमा मुस्किले रात बिताएका केटाकेटी उज्यालो हुने बित्तकै हिउ जमेको मुटु लिएर न्यानोलाई पक्रन आकाशको घाम हेर्दै जब आगनमा उफ्रिन्छ उसको लाज छोप्ने एकसरो लुगा पनि नदेखेपछि केटाकेटीको जाडो बोकाले खान्छ भन्दै खितिति उन्मुक्त हाँसो हास्छ र आफू न्यानो ज्याकेट, टोपी, जुत्ता पहिरिन्छ । किन आउछ होला यो सितलहर खोजी खोजी झुपडीघर किन पस्ने आट

Read More

केथारसिस

ग्रेसी थुलुङ्ग कौरवहरूले जुरूक्क उठेर रामको भजन गाउन थालेदेखि देशको माटोले कालो गुलाबहरूको साम्प्रदायिक खेती शुरू गरेको हो। उनीहरू देशका अनुहारमा धृतराष्ट्रका आँखा टाल्न चाहन्छन् कौरवहरूलाई चिरहरण खुब मनपर्छ चाहे त्यो द्रौपदीको होस् या संबिधानको। अतिबादको सुत्केरी ब्यथा लागेर गोधरा फेरि ब्याउने तर्खरमा छ लुते लोकतंत्रका ढल्नै लागेका चौथो स्तंम्भहरू हातमा टीआरपीको ट्रे बोकेर सुसारे बनेर उभिएका छन्। निस्पट्ट कालो हिजाबभित्र म जस्तै हजार-हजार मलाला, तसलिमाहरु बाँच्दछन् तर सिता र सती जलेको यो माटोमा उनीहरूलाई फक्रनु वर्जित गरिएको छ, फूल्न प्रतिबन्ध लगाइएको छ, किनकि मलाला, तसलिमाहरू बाबाको होइन अबुको भाषा बोल्छन्। मिरिक दार्जिलिङ्ग हाल : ईजरायल

Read More

कविता : मेरो खुस तिम्रो बकम्फुस

- पूर्णसन्ध्या समाधी उखाल्न मिल्ने भए सगरमाथा उखालेर ल्याउँथें अनि रोपिदिन्थें बिहार, दिल्ली बम्बै वा आग्रामा ताजमहल सँगै, टिप्न मिल्ने भए तिम्रो शिरको लालीगुराँस टिपेर सिउरन्थे मेरै शिरमा जन्माएकै हो मैले दुरुस्तै अर्को लुम्बिनी उमार्न पाए बुद्ध पनि सोँची रहेछु यस्तै हर बिहानी काँचै छ सुगौली सन्धी आलै छ इतिहास मैले निलेकै हो नालापानी कालापानीको त के कुरा मैले चपाएकै हो कुमाउ, गढवाल, सतलज पारी काँगडा सुस्ता, लिपुलेक र लिम्पियाधुराको के कुरा तिम्रै आँखा अगाडि हाकाहाकी सर्लक्क पचाएकै हो मैले टिष्टा, दार्जीलिङ र सिक्किम मेरै सन्दुकमा बन्धक छ तिम्रो सन्दकपुर मेरै मुखबाट सुन साथी तिम्रो आफ्नै कथा भरपुर त्रासले भाग्छ कि देश कमाउन मुङ्लान पस्छ तिम्रो जंगे पिलर भन न साथी मैले नचिथोरेको मैले नच्यातेको अनि मैले नछोएको तिम्रो कुन ठाउँ चोखो छ बनाउन मिल्ने भए तिमीलाई पनि ईतिहास बनाउने मेरो एउटै धोको छ तिम्रो घरको कुनै एउटा

Read More

कविता  :  उनीसँगै रमाएको म

- पूर्णसन्ध्या समाधी मंसिरको महिना जता र ततै, दाईँ गर्ने बेलामा उल्लास बोकी म पनि पुग्छु, खेतको मेलामा । नियाली हेर्छु राम्ररी त्यहाँ, बसेर आलीमा यी आँखा मेरा ठोक्किन पुग्छन्, धानको बालामा । पहेंलो बस्त्र शरीरै भरी, कसरी लाएकी हावाको तालमा मनमोहकसँग, रमाउँदै नाचेकी । सायदै मलाई देखेर होला, मुसुक्क हाँसेकी लाजले होला घुम्टो त्यो ओढी, तलतिर झुलेकी । पछ्यौरी उनले हल्लाउने गर्छिन्, मोहनी लाउनलाई सूर्यको किरण आउँदछ फेरि, लाली त्यो छाउनलाई । था'भएन मलाई बसेछिन् उनी, यो मेरो मुटुमा मोहनी भाका उर्लन थाले, सौन्दर्य रूपमा । कामधन्दा बिर्सी हेर्दछु उनको, लाली त्यो ओंठलाई आग्रह गर्छु हँसिया फाली, सँगसँगै नाच्नलाई । हे बाला ! तिमी लुकाऊ मलाई, त्यो तिम्रो काखमा रमाउन देऊ झुलेर मलाई,

Read More

कविता : जून रोएको देश

✍️रोशन हतुवाली राई खुल्ला आकाश! आफ्नै देशको चौरबाट टुक्रा-टुक्रामा चराको गीत बनेर मौनधारण गरिरहेछन् पहाडहरु, हिमालसँगै टाँसिएका हिउँका कणहरु भूँइचालो नआई हामफालिरहेछन् एेँसेलुको झ्याङ्गबाट, हजुरबा र शान्ति एकै चोटि निलो आकाशमा उभिएर जुन जस्तै आत्महत्याको सपना बुनिरहेछन् इन्द्रेणीसँगै, एक सन्तान देशको सम्झना बोकेर तिम्रो प्रश्नमा मेरो प्रश्न अपुग ठानिरहेछन् । विचरा ठूले ! खोल्साबाट बाढी नआई नदी मात्तिएकोले अलिक तलबाट बग्नेछ यद्यपि, सेलोको भाकामा झरना एका बिहानै जीवनको रङ्ग उकाली-ओरालीमा कुम्लो बोकेर सोधिरहेछन् आमा ! म तिम्रो सन्तान हो कि होइन ? जून रोएको रातपछि आमाको पछ्यौरी घुम्टो ओढेर धुलै - धुलोमा पाइला टेकेपछि बगिरहेछन् पोहोर साल देखेर आमा र देश छेउमै बसेर आगो र पानी हुन सकेनन् - खोइ कुरा कसरी गरुँ म ? जून रोएको देशमा । बिन्ती छ आमा ! किन काँगडा र टिस्टा एक

Read More

कविता : आत्माको खडेरी

✍️स्व . रामजीत तुफान राई आशाको ज्योति अँधेरीसँगै, विलिन भएछ त्यो आत्माभित्र ननिभ्ने गरि, डढेलो गएछ खरानी भई जलेर गए, ती सारा सपना सपना जस्तै लाग्दछ किन, यो मेरो विपना । त्यो आत्मा दु:खे आँसुको झरी, झर्दछ झर्झरी कहिल्यै पनि जाँदैन दु:ख, रूँदामा धर्धरी इच्छाको मुना नहुर्की ढले, भाग्यको खेलले बगायो आज ती सारा जीवन, दु:खको भेलले । फाटेको आत्मा फुटेको सिसा, जोडेर जोडिन्न भाग्यको रेखा कहिल्यै पनि, तोडेर तोडिन्न सहारा दिने भएन मेरो, जीवनको यात्रामा चोटको आगो बल्झिन्छ सधैं, मेरा यी यात्रामा । यो जीवन मेरो भएछ आज, आकार विनाको जीवनमा मैले सपना देखे, साकार विनाको ती चोटै चोटले भरेछ मेरो, मनको मझेरी जीवन अन्त्य बनाई दिन्छ, आत्माको खडेरी । हतुवागढी-६,भोजपुर (आत्माको खडेरी कविता संग्रहबाट)

Read More