Home > कविता

कविता : परिचय

दीप एकल चिन्नु हुन्छ मलाई ?एक बिहान चिया पसलमाअपरिचित ओँठहरुबाट मुस्कान साटेरहामी परिचित भएका थियौँ । जिन्दगीको बाटोको वारपार किनारमाहामी एकछिन उभिएरै भए नीहात हल्लाएरै गहिरो संबाद गरेका थियौँ । चौतारोमा बिसाएर तनाबको भारीमन खोलेरै केहिबेर हासेका थियौँ । सम्झिनु भो ?---(बूढो भएसी त आफ्नापनिआफ्ना नरहदा रहेछन बाबू )तपाईले पोखेको दुखेसो थियोर मैले एक बिहान आमासंग झर्किएरघर आउँदिन भन्दै लगाएको घुर्कीबाफिलो आशु बनेरहजुरकै अगाडि पोखिएको थियो । हामीबिचारको लडाइँमा फरक बिचार बोकेर पनीआत्मिय बनेका ती साथी हुन सक्छौंआस्थाको तराजुमा जोखिदा तलमाथी भएपनीमानवताको रथमा यात्रा गर्नेएक समान यात्री हुन सक्छौं । सम्बन्धको बगैंचामा नवीन कोपिलाभरोसाको पर्खालमा एक दरिलो आधारमायाको समुन्द्रमा एक अँजुली समर्पणयस्तै केही हुनसक्छ हाम्रो परिचय

Read More

कविता : वेश्या

पुर्ण सन्ध्या समाधि साटिन्छन् तिम्रा ओछ्यानहरूसाटिन्नन् तिम्रा मनका फूलहरूभत्किए होलान् समाजसँगका नाताहरूढले होलान् सभ्यताका सिखरहरूअस्ताए होलान् इज्जत,ईमानप्रतिष्ठा र अस्मिताका घामहरूअनिउभिए होलान् घृणा र तिरस्कारका पहाडहरूठडिए होलान् छिछी,दुरदुर र थुकका चुचुराहरूतर भत्किएका छैनन् तिम्रामानवता र स्वाभिमानका पुलहरू लुछे होलान् कतिलेतिम्रा जवानीका हरिया पालुवाहरूलुटे होलान् कतिलेतिम्रा यौवनका रंगिचंगी थुँगाहरूटिपे होलान् कतिलेतिम्रा सौन्दर्यका लालिमाहरूअनि फाले होलान् च्यातेरथुकेर रछ्यानमाफोहोरको थुप्रोमाथीतर लुट्न सकेनन् कसैलेटिप्न सकेनन् कसैलेतिम्रो हृदयभित्र फक्रेकोतिम्रो मुटुको पबित्र फूल दुनियाँलाई खुसी र सन्तुष्टि बाँडेरआफ्ना रहर र ईच्छाहरू मारेरआँसुको प्याला पिएर बाँच्नेछातीमाथी ईश्वर उभ्याएर हाँस्नेहिलोमा फुलेकीपबित्र कमलकि फूल हौ तिमीघामले नछोएको जिन्दगी बाँचेकीअँध्यारो रातलाईउज्यालो बनाउनेचिराग बोकेकीरातकी रानी हौ तिमी फूललाई बलात्कार गरेरछाती फुलाउँछन् गर्वलेमूर्ख भमराहरूआफूलाई जीउँदोअनि जीउँदो मान्छेलाईमृत

Read More

कविता : चौकीको
मात लागेको छ

योगेश ग्याबक तामाङ, दार्जिलिङ्ग उसलाई अचेल चौकीकोमात लागेको छ,ऊ अग्लो अरुलाईहोचो देख्न थालेको छ !राम , बुद्ध, कृष्णको भक्त हुँ भन्दै,बंनमारा , कालीझारहरुलाईसुनाऊँदै हिड्दछ ! भदौ महिनामा दृष्टि गुमाएको गोरु झैँसधै हरियो मात्र देख्छु भन्छ।चोक-चोक घुम्ती-घुम्तीनक्कल गर्दै घुम्दछ !उसलाई अचेल चौकीकोमात लागेको छऊ अग्लो अरुलाईहोचो देख्न थालेको छ ! ऊ जतिको ज्ञानी मुखवीरमुखले सबै काम-काज गर्दछउस्लाई रामायण देखि गीता सम्मकोज्ञान छ भन्दै आफ्नो चेलाहरुलाईगज्जक बनाऊँदै हिड्दछ !

Read More

कर्ण तिम्रो मङ्गल मृत्युमा

महेश प्रधान, दार्जीलिङ। जीवन अनित्य छ, क्षणभङ्गुर छ,दार्शनिक जस्ता यी कुराहरूअनुभवसित पटक्कै मेल नखानेतर आत्मीय जनको मृत्युलेभरङ्ग पार्छ घरि घरिभने नि भरै नै बिर्सनेछन्तिम्रो चाउरिएको अनुहारखिस्स परेको मुस्कान पनि तर मध्ये दिनको चर्को घाममाखोज्दै आउँछ दगुरेर र उभिन्छपसिना पुछ्दै बस्छ, थकाई मार्छतिमीले स्याहारेर झाँगिएको रूख मुन्तिरबर्खा झरीमा चर्किएको भूमिलैजाला कि पैरोले भनिकनसधैँ ओताइ रहन्थ्यौ पानी सिसाछाँदेगाठो हालिरहन्थ्यौ बलियो गरीतब नेसासले सास फेर्थ्योजातीय अस्मिताका कविताहरू भएरवीरताका कथा भएर तर तिमीले सास फेरेको कहिल्यै देखिनँजिउँदा छन् कि छैनन हँ भनेरघच्घच्याउन पनि खोज्थे शठहरूधेरैलाई थाहै थिएन यो पनितिमी सास होइन नेसास फेर्दथ्यौतिमी नेसास फेरिरहेछौ अझ पनितर तिम्रो देह वरिपरि धूप जलिरहेछहेर हेर बादल पनि त फाटिरहेछआज

Read More

कविता : यसो भनिदिनु पृथिवीलाई!

बिरेन्द्र अब्जस जब लखतरान् भएर पृथिवीभोली बिहान-आईपुग्छ तिम्रो चीसो आँगनमाओस्सिएको घामको तातो लिएरएकछिन् बिसाउँन दिनु उसलाईखोसेलाको पिरामा।बिचरी!रिङ्गटा लागिरहेको हुन्छ पृथिबीलाईदिनु एक बटुको तातो नूनको चिया।माँगिराख्नु अनि उसलाईलालकिल्लाको अलिकति भाषणअनि नभुल्नु माँग्नु कसै गरेरछ्यालिस सालमै माईला बाजेलेबिधानपालिकामा भिरेको-खुकुरीको रातो खिया। सोध्नु तिमीले त्यो सोझि पृथिबीलाईजापानमा ब्यालिस सालमैहराएको तिम्रो बाजेको-कहाँ छ चिहान?यो पनि सोध्नु तिमीलेअडिबहादुरको हस्ताक्षरले धोई सक्यो के मुखसंबिधानको अँध्यारो धाराहरुमा त्यहाँ?कि! कानुनको कालो बादल मड़ारिरहेकोमुसलधारे आकाशमा भिजेरठम्याउँनै नसक्ने भईसक्योयहाँ त हरेक बिहान। सोध्नु तिमीले र भन्नु पनि बेस्सरीत्यो घोसि पृथिबीलाई-रामसिंह ठकुरीको भ्वाइलिनमाहाम्रो बलिदानको धून किन बज्दैनहाम्रो नाबालिग नानीहरुईन्द्रेणी-साबित्रीको छातीको आलो खूनतिरंगा किन देखिंदैन! अब फर्कने बेलामा पृथिबीलाई-दिई पठाउँनु अलिकति कोशेलीबिश्व प्रसिद्धतिम्रो हातले बनाएको भसरंगे

Read More

कविता : पिरती

अल्बिना थामी सुब्बा, दार्जिलिङ्ग खोटो यो भाग्य संयम मेरो हाँसोको पात्र भोयो माया तोडी नजाउ प्रिये आँखामा आँशु भो हर्षको मीठो खित्का छोडी यो मन हाँसेकोसमीप तिमी नदेख्दा प्रिये यो आँशु चुहेको दैवको लेखा भावीको रेखा यो जुनि काटौँलामाया यो हाम्रो अमर रहे फेरि नि भेटौँला निष्ठुरी छुरा प्रहार गरी बाटो नै बिरायोआँउछौ भनि कुरेको मैले नयन रसायो मायाको वाचा मीठो छ भनि देखायौ संसारझुठको पुल थिएछ साँच्चै भाँचियो टुटेर यो आशा मेरो मरेर गयो फर्केर आएनटुटेको मुटु सिउन खोजेँ सियो नै पाएन जन्मौँ जन्म कसम तिम्रो म सित गरेकोभुलेछौ आज बिरानो बनी वाचा नि दिएको पिरती बनि चढेको मात बेहाल भएछ।सुन्यता यहाँ मीठो भो प्रिये आशा नि

Read More

कविता : सपनामा ग्रहण लागेपछि

मञ्जिल थाम्देनसिंगला चियाबारीदार्जिलिङ रहरहरुको फूल फुलाएरसुन्दर फूलबारी निर्माण गर्नेचाहनामा रोपेको थिएँ केही फूलहरु,सोंचे जस्तै कोपिलाहरुडाली डाली चढेरवैंश फुलाउनअातुर बन्दै थिए,मेरो मनभरि अानन्दका छालहरु उठदै थियो उहीँ बेला,एकहुल असिनाका दानाहरुमच्चिएर वर्षीदियो फूलबारीभरिअनि,वैंशको पखेटा फिंजाउन नपाईमुस्कानमा लाली चढाउँन नपाईझारिदियो लथालिङ्गैबनाईदियो भत्ताभुङ्गैमेरो एक मुठ्ठी रहरहरुको सपनाफुलबारी भरी छत्ताछुल्लै। त्यो निरंकुश बनेको बादलहरुमेरो चाहनाको हत्या गर्नकति तम्सिएर असिना पठाएछन्मेरो अानन्दका छालहरु छात्तीभित्रै दबाउनकति कालो बनी गर्जेछन्। सँधै चाँदनी घुँघट अोडेरथुम्का थुम्काको जाल बिछ्याउनेऐ पापी बादलहरु…….!बधाई छ तिमीहरुलाईऐ मेरो रहरहरुको हत्यारा हो…फेरि बसाउनेछु थुप्रै रहरहरुको फुलबारीहरुअनि,वैंश नचाँएर तिमीलाई देखाउँनेछुडाली डाली नाँचेर तिमीलाई गिज्याउनेछुबसन्तमा तिमी विवश झुन्डिरहेको बेला।

Read More

कविता : म भित्र तिमी देख्छु

प्रितम रायाकालेबुङ जबरंगीचंगी पुतलीहरु नाँचिरहेको बगैँचा हेर्छुजबतिमी अाउँछौ भनेर एकटक हेरिरहेको भञ्ज्याङ अनि डाँडाहरु देख्छुतब म मभित्र तिमी नै देख्छु जब घामको किरणलेमलाई स्पर्श गर्छजबन्यानोपन भर्छ मेर‍‍‍ो अाँगनमा जब बर्षाले मेरो शरीर भिज्छजबउम्रिन्छ किसानको पसिनामा सुनको बालीतबजब अाँगानको डिलमा उभिएकोरातो गुलाबलाई हर्छुजब घामको ताप र पानीको प्यासले तडपिएको बोटलाई देख्छुतब म मभित्र तिमी देख्छु जबम फुल्न खोज्छु ,फक्रिन खोज्छु ,मेरो भावनाहरुलाईक्षितिजले सुनौलो प्रभात छर्दैतिम्रो नाममा स्वतन्त्रता लेख्न खोज्छुतब म मभित्र तिमी देख्छु जबजूनकिरीको बत्तीमा ,तिमी खोज्छु पाउँछु तिमी जस्तो उज्यालोहरुजबबाडुलीले सताउँछनिस्तब्ध त्यो रातमा पनितब म मभित्र तिमी देख्छु

Read More

कविता : अन्तराल

सरोजनी देवानखरसाङ्ग, पश्चिम बंगाल छोराको निम्ति आँखाभरि सजाएको सपनाहरुबाबुले कहिले देखाएनन् छोरालाई,बरु, आफ्नै मनको घड़ेरीमा थाक-थाकबनाईरहयो सपनाको महलहरु! छोरा रहरहरु मनभरि बोक्थ्योसपना आँखाभरि देख्थ्योबाबुलाई भन्न घाँटीसम्म ल्याउथ्योतर बोली कहिले फुटेनएउटै धुरीमा दुई किनार भई बग्यो बाबु-छोरा! हिजआज बाबु ख्वोई-ख्वोई खोक्दैबिडी सरररर तानेर सिलिङ्ग ताकिरहन्छ,अनि छोरा, अधुरा आफ्ना रहरहरुआफ्नो छोरामा पुर्याउने रहरहरुमाहिँडिरहन्छ हिँडिरहन्छ।। आमा आफ्नु रुप छोरीमा खोज्छेचलचित्र नायिका बन्न नसकेको व्यथाहरुमनभरिका उकुसमुकुस विच छोरीलाई सुनाउँछे," तिमी बन ल नानु, म मेरो सपना तिमीमा पुरा गर्न चाहन्छु"भनि रहन्छे छोरीलाई...!" लु आमा पनि के भा'को!"हाँस्दै भाग्छे छोरी जहिले नि!!

Read More

कविता : हिर्दोक नेता

        हर्कु तामाङबीरपाडा - डुवर्सकलम माग्यो हिर्दोक नेतालेर भर्यो मनबहादुरको खल्तिबाट थुतेरइन्दिरा अावासको फारम,कमेज तान्यो बेस्सरी मनेकोकानमा कानेखुसी गर्नलाईअनि भन्यो हिर्दोक नेताले,२०% चैं मेरो नि ल.. गाउँ उसले सकेको छधुजा धुजा बनाएको छअावास मंत्रालयको कर्तव्य निभाएरथुप्रै अावास मन्जुरी गराएपछिचुल्हामा निकै अगुल्ठा जोडेको छ । लाजपचेको हिर्दोक नेताफेरि गाउँ - गाउँ पसेको छजनताको चुल्हा निभाएर तिनलेअाफ्नै निभेको चुल्हा जलाउनदाँत किटेर अघि बढेको छ । पासबुक कोट्याउँछ हिर्दोक नेतालेगाउँकी निर्धो अन्तरी काकीकोएमजिएनअारइजिएसको कबुल भएपछिसोझी काकीलाई ब्याङ्क पठाउँछअनि घरमा डिस्को बजाउँछसंसार चलेको छ हिर्दोक नेताको तर हेर तगाउँ किन ठाउँको ठाउँमै छ ?यता उचाल्छ उसले फेरि उता उचाल्छछिमेकी - छिमेकीमा अागो लाउँछअनि पर बसेर खुब रमिते बन्छसत्ताको

Read More